به غنچه گفت گلِ سرخ با هزار افسوس:
«بخند بر گرهِ روزگار، دلبندم!»

به پلک‌هم‌زدنی هست و نیست خواهد رفت
همین‌که می‌ترکم چون حباب می‌خندم...